Wie wij zijn

Ad Vermeulen OFM Cap

Beste lezer,

Graag stel ik mij aan je voor. Ik ben Ad Vermeulen, in 1957 te Breda geboren. In deze woonplaats eveneens opgegroeid en mijn vooropleidingen genoten. Zelfs toen ik op mijn 18e ging werken bleef ik dicht bij huis. Mijn vader Rooms Katholiek opgevoed, mijn moeder was van huis uit wel Rooms Katholiek maar haar ouders hadden ervoor gekozen haar naar een Openbare Lagere school te laten gaan. Zij was duidelijk minder door het geloof aangeraakt dan mijn vader. Toch ben ik direct na mijn geboorte gedoopt, en via school heb ik mijn communie gedaan en het vormsel op 12 jarige leeftijd ontvangen.

In het vervolgonderwijs bleek ik geen echte hoogvlieger te zijn en haalde ik op 17 jarige leeftijd met moeite het HAVO diploma. Omdat ik toen nog niet echt een toekomstbeeld voor ogen had en dus ook geen passende opleiding kon vinden, ben ik door toedoen van mijn vader als vakantiekracht bij het toenmalige PTT-bedrijf terecht gekomen. Drieëntwintig jaar lang ben ik daar blijven 'hangen'. Zowat om de drie jaar ging ik op zoek naar een andere tak binnen dit grote bedrijf. De laatste vijftien jaar waren bij PTT-Post en de Postgiro en Rijkspostspaarbank.

Telkens weer ontdekte ik dat het werk mij niet vervulde en heb ik geluisterd naar een 'ingeving' die mij zei iets met 'dood' te moeten gaan doen. Dat werd de overgang naar een totaal andere tak van sport, namelijk het uitvaartwezen. Dit werk vervulde mij beduidend meer maar het commerciële lag mij een stuk minder. Tijdens een uitvaartdienst in de kerk, werd ik er mij van bewust dat het niet om de bloemen en de kist en alle andere toeters en bellen ging, maar om de woorden die in de uitvaartdienst werden gesproken. Ik moet toen gedacht hebben: 'Ik moet achter dat altaar terecht zien te komen.'

Daar was echter wel een groot bezwaar; mijn liefdesleven had mij tot in een huwelijk gebracht en er waren zelfs drie kinderen uit dat huwelijk voortgekomen. Hoe moet je dan verder als blijkt dat je 'op de verkeerde weg zit'? Dat wonderen bestaan, heb ik in de jaren die dan volgen, mogen ervaren. Na vele obstakels op de weg die dan volgt, met behulp van mijn geloof in Jezus en God, te hebben kunnen overwinnen, beland ik in de religieuze wereld. Er bestaat zelfs een orde die het geen bezwaar vindt om mij, inclusief mijn woelige verleden, op te nemen. De orde van de Minderbroeders Kapucijnen.

De reis start in 2009 en in 2015 doe ik mijn professie. Momenteel ben ik gardiaan (overste) van een kleine groep broeders op hoge leeftijd waarvan een deel al behoorlijk wat zorg nodig heeft. Het zal niet zo heel lang meer duren of deze groep zal al een behoorlijk stuk zijn gekrompen. En dan? Wat ga ik dan doen? Wacht ik op dat moment of probeer ik een beetje vooruit te denken en in de tussentijd al trachten bezig te zijn met een soort van overgang? Zie het ontstaan van dit project 'De Kleurrijke Herberg'. Oorspronkelijk nog zonder wielen maar door het wegvallen van een 'eigen locatie' nu gekozen voor een rijdende versie. Niet wachten op mensen die naar jou toekomen maar er zelf op uit trekken om mensen te gaan ontmoeten. Ben jij straks een van hen?

Aangenaam kennis maken!

Vrede en alle goeds!

Ad